• Εγγραφή
Το νόημα της 28ης Οκτωβρίου Εκτύπωση
Παρασκευή, 04 Νοέμβριος 2011 20:26

1Επειδή οι στιγμές που περνάει ο λαός μας δεν είναι καθόλου ηρωικές και η ατμόσφαιρα μόνο γιορτινή...

δε μοιάζει, θα ήταν νομίζω χρήσιμο να δούμε με κάπως εντονότερο, απ' ό,τι συνήθως, προβληματισμό το νόημα της αυριανής επετείου.Ποιο είναι δηλαδή το γεγονός που ανακαλούμε στη μνήμη μας , ποιοι είναι εκείνοι που τιμούμε με τις κωδωνοκρουσίες, τους λόγους και τα εμβατήρια και ποια είναι η σημασία που μπορούν να έχουν όλα αυτά για μας; Οι προφανείς απαντήσεις σ' αυτά τα ερωτήματα ή αν θέλετε οι απαντήσεις που μας υποβάλλονται από τους καθιερωμένους και εν πολλοίς τετριμμένους εορτασμούς είναι μάλλον απλοϊκές.
   Το γεγονός που γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου, όπως αυτό αναγγέλλεται από τον πανηγυρικό της ημέρας, είναι το ηρωικό «όχι» του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά στο τελεσίγραφο της Ιταλίας του Μουσολίνι για άνευ όρων παράδοση της χώρας. Και εδώ ακριβώς γεννάται η πρώτη παρεξήγηση! Δε σας κρύβω πως όσο ήμουν μαθητής είχα την εντύπωση πως ο Μεταξάς ήταν ένας ψηλός και ρωμαλέος άνθρωπος με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν τους μεγάλους άνδρες της Ιστορίας. Όταν μεγάλωσα, διαπίστωσα με την απογοήτευση του παιδιού που χάνει τους ήρωές του, ότι ο Μεταξάς ήταν ένας πολιτικός νάνος, ένας δικτατορίσκος που ταλαιπωρούσε για τέσσερα χρόνια τον ελληνικό λαό και που αντί για το ηρωικό «όχι» θα μπορούσε ίσως με μεγαλύτερη ευχέρεια να εκστομίσει και το δουλοπρεπές «ναι» στον ομοϊδεάτη του Μουσολίνι, αν η διεθνής συγκυρία και οι συσχετισμοί δυνάμεων της εποχής τού το επέτρεπαν και αν η ελληνική κοινωνία που έβραζε από αγανάκτηση τού άφηνε τα περιθώρια. 
   Αν όμως το «όχι» δεν είναι του Μεταξά, τότε ποιανού είναι; Μα φυσικά του ελληνικού λαού που βγήκε σ' αυτό τον πόλεμο με έναν ανεξήγητο, σχεδόν αφύσικο, ενθουσιασμό. Παρακολουθώντας τις εικόνες από τα ντοκουμέντα της εποχής έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν πήγαιναν στον πόλεμο αλλά εκδρομή σε θέρετρα της Αλβανίας. Αυτή η παραφορά με έναν μόνο τρόπο μπορεί να ερμηνευθεί. Ο ελληνικός λαός ύστερα από τέσσερα χρόνια καταπίεσης και πολλά περισσότερα ταλαιπωριών, βασάνων και εθνικών παθών αισθάνθηκε την ανάγκη να φωνάξει ένα μεγαλοπρεπές «όχι» σε όλους τους δυνάστες εγχώριους και αλλοδαπούς. Ήταν ένα «όχι» που εκείνη τη στιγμή έδινε στους Έλληνες έναν αέρα ελευθερίας που μόνο στα αλβανικά βουνά μπορούσαν να αναπνεύσουν και ταυτόχρονα έσωζε την αξιοπρέπεια της χώρας.
    Και το «όχι» αυτό οι Έλληνες στην πλειονότητά τους το υπηρέτησαν μέχρι το τέλος. Το υπηρέτησαν με το έπος της Αλβανίας, το υπηρέτησαν με την αντοχή τους στην πείνα και τις κακουχίες που προκάλεσε η ναζιστική κατοχή, το υπηρέτησαν με την ανάπτυξη ενός από τα μαζικότερα και δυναμικότερα αντιστασιακά κινήματα στην Ευρώπη καταφέρνοντας καίρια χτυπήματα στη γερμανική πολεμική μηχανή, όπως αυτό της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου στις 25 Νοεμβρίου του 1942. Άρα, η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν απηχεί ένα γεγονός αλλά πολλά μαζί, δεν αναφέρεται σ' έναν άνθρωπο αλλά σε εκατομμύρια ανθρώπους που πήραν μέρος στο πιο παράλογο γεγονός που γνώρισε η ανθρωπότητα, το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
   Και λέω παράλογο γιατί ο απολογισμός ενός πολέμου δε γίνεται μόνο με γνώμονα το ποιος νίκησε και το ποιος έχασε, ούτε γίνεται μόνο με βάση το εάν δικαιώθηκαν ή όχι οι εθνικοί πόθοι ενός λαού. Ο απολογισμός ενός πολέμου γίνεται ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γίνεται και με μέτρο το κόστος που είχε κυρίως για τον απλό κόσμο. Το κόστος αυτό αποτιμάται βασικά σε ανθρώπινες απώλειες, αλλά και σε υλικές ζημιές.
   Ξεκινώντας από το τελευταίο, τις υλικές ζημιές, μπορούμε να πούμε ότι ολόκληρη η Ελλάδα βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση όταν τέλειωσε ο πόλεμος. Οι πόλεις, κυρίως η Αθήνα και ο Πειραιάς, είχαν υποφέρει από τους βομβαρδισμούς, πρώτα των Γερμανών το 1941 και κατόπιν των Άγγλων το 1943 και 1944. Πολλά σπίτια, εργοστάσια, δημόσια κτίρια και εγκαταστάσεις είχαν γίνει ερείπια. Το οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας είχε υποστεί ζημιές σε πολλά σημεία, ενώ ζημιές υπήρχαν και στη γεωργία.
   Οι υλικές ζημιές του πολέμου ωστόσο μικρή σημασία έχουν αν τις συγκρίνει κανείς με το κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Συνολικά οι νεκροί του Β΄ παγκοσμίου πολέμου ανέρχονται σε 40 εκατομμύρια. Πρόκειται για στρατιώτες και άμαχους, δηλαδή θύματα στα πεδία των μαχών, θύματα από βομβαρδισμούς, από πείνα και από εκτελέσεις ή φυλακίσεις. Από τα 40 εκατομμύρια νεκρούς, τα 12 πέθαναν σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην Ελλάδα, οι νεκροί ήταν περίπου 520.000 και οι μισοί απ' αυτούς πέθαναν από πείνα και στερήσεις στην πλειονότητά τους παιδιά και ηλικιωμένοι.
   Πέρα λοιπόν από τους λόγους, τα εμβατήρια και τα τραγούδια της Βέμπο , ας μη ξεχνάμε κι αυτή την πλευρά του πολέμου. Επειδή μάλιστα τα τελευταία χρόνια ζήσαμε και εξακολουθούμε να ζούμε αρκετούς - παρακολουθώντας τους μάλιστα εν είδει τηλεοπτικής εκπομπής σε συνέχειες (Σερβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη, Λίβανος, Λιβύη είναι τα τελευταία επεισόδια) - και με δεδομένο ότι εμείς οι Έλληνες βρισκόμαστε σήμερα στην πρώτη γραμμή ενός νέου τύπου πολέμου – κάποιοι τον ονομάζουν οικονομικό – που τείνει να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και να εξαθλιώσει τις ζωές μας, ας κάνουμε το «ΟΧΙ» του 1940 ένα απόλυτο «ΟΧΙ» στον πόλεμο, όπως κι αν αυτός διεξάγεται, από όπου κι αν προέρχεται, όποια συμφέροντα κι αν υπηρετεί.

Φωτογραφίες

 

Η αγαπημένη σας ταινία









 

Ζαλόγγου & Αράχθου | 13341 Άνω Λιόσια | 2102470555 | 2102484649 | 2gymanli@sch.gr

Copyright © 2017 - 2ο Γυμνάσιο Άνω Λιοσίων

Erotik film